Opelelen, opelelen, wie zijn best doet zal het lelen.

Of we daar nog iets anders doen dan reizen, vroeg men mij. Nou ja, in België is het toch ook vakantie nu, antwoordde ik. Maar hij had gelijk, die slimme nonkel van me, veel hebben we nog niet verteld over onze stages hier. Bij deze.

Na twee weken TCM hebben we er nu ook al drie weken klassieke stage op zitten. Voor mij is dat ENT: ear nose and throat. Ik kreeg een mooi schemaatje mee en zal vervolgens op alle subdisciplines roteren. Telkens word ik aan een andere dokter toegewezen wiens persoonlijke taak het is om mij te begeleiden. En dat mag gerust letterlijk genomen worden. Dr. Hao was de uiterst sympathieke oorspecialist die mij als eerste ontving. En dát ze mij begeleidde, geen seconde werd ik alleen gelaten. In de kleedkamers een groen pakje aantrekken terwijl ze naast je staat te wachten én te kijken, is toch een beetje gek. Gelukkig hoef ik niet per se de douche in en naakt paraderen tussen de kastjes, zoals alle andere Chinezen. En dat je na drie dagen ondertussen de weg zelf wel weet dat zal wel niet, meegaan zullen ze! Om elf uur vraagt ze of ik honger heb en als ik durf antwoorden met 'not yet' dan stuurt ze me om half twaalf prompt weg met 'you must be hungry'. En om 15u zal ik ook wel moe zijn concludeert ze. Niet zo erg, genoeg hier in Beijing om te ontdekken.

Tot nu toe heb ik dus voornamelijk het operatiekwartier leren kennen. Net zoals in België is de ene operatie al wat interessanter dan de andere, maar er komen hier ook af en toe zeldzame dingen. Hoe kan het ook anders, als je het referentiecentrum bent en de Chinezen van heinde en verre speciaal voor dit ziekenhuis komen dan zit er wel eens iets meer speciaal tussen dan bij ons in Gent, waar de poule toch net iets kleiner is.
Verder lijkt het hier wel heel erg op wat ik ken, de verpleegkundigen lopen wat te tetteren, de chirurgen zijn wat meer serieus en de anesthesisten, tja, wie al eens in een OK rondliep die weet wat die doen ;) Al is er minder hiërarchie. Of ze is er wel, maar het is niet zo streng. Assistenten en gevestigde artsen lachen samen een potje en ook de proffen zijn heel toegankelijk. Toch wel anders dan in België.

Verder kon ik ook al een paar keer de consultaties volgen. Er geraken is meestal het moeilijkste. Eenmaal het lokaal gevonden (het Engels van de gemiddelde Chinees is te begrijpen als je moeite doet, maar als je ze door een telefoon een weg hoort uitleggen is alle moeite van de wereld soms niet genoeg) dien je je door een massa mensen te wringen naar de deur, waartegen ze allemaal geplakt staan, wachtend om binnen te mogen. Binnen vervolgens 4 dokters met elk hun computer en onderzoeksstoel. Op elke stoel een patiënt, omgeven door zijn familie en in dezelfde ruimte ook alvast de volgende patiënt (x 4 aldus). Lekker gezellig noemen ze dat. En dat je buurman weet wat jij met je oren hebt uitgestoken of hoeveel pijn ze doen, nou misschien zou ik dat ook niet zo heel erg vinden. Maar of dit er ook hetzelfde aan toe gaat op andere diensten zoals op gynaecologie, dat vragen wij ons wel af, misschien toch iets minder gezellig om te delen.

De hospitalisatie kreeg ik ook al eens te zien. Het ziekenhuis hier was zo succesvol dat het gebouw te klein werd en men genoodzaakt was om een hotel aan de overkant over te kopen. De patiënten kunnen dus genieten van mooie kamers en ook in de gangen is alles piekfijn in orde. De douche daar kon ik zelfs maar van dromen (wij moeten het hier stellen met een douchekop die het water op de vloer doet spetteren en de hele badkamer onder water zet). En dan is er nog een VIP gang waar ze allemaal een eenpersoonskamer hebben en naar het schijnt ook een privé dokter per patiënt die ten alle tijd beschikbaar is. Hoe dat precies werkt moet ik nog eens beter navragen.

Tenslotte nog een woordje over de apparatuur. Ondanks dat ze zo gerenommeerd zijn over het hele land ben ik toch een klein beetje teleurgesteld. Als de vorige patiënt zijn oor vol etter zit zou ik het toch tof vinden als ze een nieuw dopje op de otoscoop steken en CT-scans bekijken op een afgedrukt blaadje tegen een lichtbak, dat moet toch ook al jaren geleden zijn dat wij dat in België deden. Het meest hilarische was echter het spiegeltje dat ze op hun hoofd zetten, net als in de cartoons. Een rond ding met een gat in waarop je het licht laat invallen en je hoofd zo positioneert zodat de weerspiegeling in het oor terecht komt en je met je oog door het gaatje kan kijken. Niet simpel, maar het is me toch gelukt om zo een paar watjes uit een oor te verwijderen. En dat was dan ook het zotste wat ik tot nu toe zelf gedaan heb in het ziekenhuis.
Al moet ik daarbij vermelden dat het zotste op mijn laatste Belgische stage het bevriezen van een wrat was, dus achteruit ben ik zeker niet gegaan.