Wat kunnen we lelen van de gelen?

Dat ik een beetje schrik had voor ik vertrok. Van vanalles, maar toch het meeste van de metro. Met mijn 1m56 zag ik mijzelf in een nachtmerrie wel eens geplet worden tussen veel te veel Chinezen die op of af de metro willen.
Dat we ons hier nog steeds aan allerlei dingen ergeren, niet het minst in het verkeer. Verkeersregels zijn van ondergeschikt belang, wat de functie van het zebrapad inhoudt is mij bijvoorbeeld nog steeds onduidelijk: een plaats waar voetgangers voorrang krijgen alvast niet.
Maar deze blog gebruik ik graag om eventjes uit te lichten waar de Chinezen echt goed in zijn, want ja, soms zijn we hier ook heel positief verrast.

De nachtmerries over de metro bleken van geen tel. Ja, er is veel volk (we bevinden ons dan ook op de meest bereden metro ter wereld) en ja, dat wil zeggen dat er al eens gedrumd wordt. Zeker op het spitsuur hoef je niks vast te houden om niet omver te vallen, de massa houdt je wel tegen. Maar op nog geen enkel moment had ik schrik, op geen enkel moment was er ergens paniek, eigenlijk hebben we zelfs op geen enkel moment stil gestaan.
Hoe doen ze dat? Ze doen er alles aan om geen ophopingen of flessenhalzen te creëren. In het begin vond ik de afstanden die je moet afleggen om over te stappen immens lang, maar in de spits begon ik te begrijpen waarom. Moest je in 20 stappen aan het volgende perron zijn dan ontstaat er een enorme ophoping aan mensen. Er staan ook overal verrijdbare schermen om je nog wat meer te doen slalommen op de drukste momenten. Verder is de aanduiding erg duidelijk. Overal waar je staat kan je in één oogopslag zien waar je heen moet. De uitgangen hebben letters die overal in de stad hetzelfde zijn (bij A kom je in het noord-westen uit, B in het noord-oosten, enz.) En kom je aan een uitgang dan wijst een sticker op de grond het noorden aan, zo ben je meteen georiënteerd. Tenslotte stopt de metro ook steeds op exact dezelfde plaats en duiden pijlen op de grond aan waar je dient te staan om in te stappen. Moesten ze nu ook nog eens de beleefdheid hebben om wie er uit moet eerst te laten, het zou helemaal top zijn.

We hebben het denk ik al eens gezegd, maar Beijing is groot, heel groot. Alles is dus groot. Wil je de straat oversteken reken dan maar meer dan een minuut. De afstanden in de stad zijn groot, maar ook de metrohaltes liggen ver van elkaar. Veel verder dan in andere steden. De dichtstbijzijnde metrohalte ligt hierdoor vaak nog een eindje van je eindbestemming. Maar ze zijn hier slim, dus ook hiervoor is een oplossing: de openbare fiets. Ok, die hebben ze ook in andere steden, maar dat we ze met dezelfde kaart als de metro gratis kunnen gebruiken en echt van overal naar overal kunnen fietsen vinden wij opnieuw bijzonder handig.

Dat ze hier vanalles doen met hun smartphone hadden we ook al eens verteld. De 4G is hier echter eerder duur naar onze zin, dus houden we ons onderweg een beetje in. Maar eigenlijk is dat niet nodig. Dat restaurants wifi hebben klinkt nog niet zo onlogisch, maar hier in Beijing doen ze dat ook gewoon op de bus. Dat ze dat bij De Lijn en de NMBS eens zouden organiseren!

In China is alles aan en bij (overal zijn winkels en restaurants), je verplaatsten duurt even dus doen ze niet zo vaak. Voor zichzelf misschien nog wel, maar je verplaatsen om iets voor een ander te doen lijkt al helemaal onmogelijk. En daar spelen ze dus gretig op in. Deze vonden we aan de ingang van de Zoo.

Ook voor sport moet een Chinees zich niet ver buitenshuis begeven. Hier geen glijbanen, wipplanken of schommels voor de kinderen, wel "speelgoed" voor de volwassenen op elke hoek van de straat. Zo blijft iedereen fit.

Ik eindig met een foto'tje van dichtbij huis. Stel, je bent je huissleutel binnen vergeten, je toilet zit verstopt (want je hebt er papier in gegooid en dat is ten strengste verboden) of je moet even weg en er moet iemand op je zoon of dochter passen. Voor eender welk probleem ga je gewoon even de gang van het gebouw in en daar heeft er wel een slotenmaker, loodgieter of babysitter zijn nummer op de muur achtergelaten. Heel gemakkelijk, iets minder netjes.

Ondertussen maken we valiezen, eten we de koelkast leeg, kopen we de laatste souvenirs en zijn we af en toe een beetje weemoedig om de dingen en de mensen die we achterlaten. Vannacht het vliegtuig op en zaterdag weer in het propere, duidelijke, maar vooral ons eigenste Gent.